De generale repetitie


De eerste keer. De eerste keer zo’n lange afstand. De eerste keer in Amsterdam. De eerste keer met zo ongelofelijk veel deelnemers. Wauw! Wat een ervaring en wat een indrukken afgelopen zondag.De damloop, razend populair en stiekem wel één voorop de bucketlist. 10 Engelse mijl, dus ruim 16 kilometer lopen, hardlopen. Eerlijk? Ik vond het rete spannend! 

Ik had hiervoor alleen nog maar wedstrijden van 5 of 6 kilometer gelopen en dit was dus nog tien kilometer verder! Oké ik ga over een maand de halve lopen dus ik moest wel, maar toch was ik gespannen. Maar hoe ging mijn dag er dan aan toe?

Zondagochtend om 6:45 ging de wekker. Kleding uitzoeken, een langs tight met een t-shirtje, het weer was goed. Toen schoenen, ik koos voor de ASICS dynaflyte 2, waar ik ook mijn vorige lange duurloop van 18km op had gelopen. Een soepele schoen maar wel stabiel genoeg voor de half lange afstanden (tot de halve marathon ongeveer). Deze schoen is overigens ook door de medewerkers van de asics store aangeraden op deze afstand, dus vol vertrouwen pakte ik de schoen en trok ze aan.


Toen ontbijten, omdat het nog heel eeg vroeg was kon ik in principe alles eten wat ik wilde, het zou toch al verteerd zijn als ik aan de start stond. Ik koos voor een zo ‘normaal’ mogelijk ontbijt wat ik altijd eet om mijn lichaam niet van streek te brengen. Yoghurt met cruesli, banaan en honing. De hoeveelheid koolhydraten en suikers in dit ontbijt is redelijk hoog, dit omdat er dan genoeg glucose in mijn lichaam zit tijdens de race en ik dus niet tussendoor nog hoef aan te vullen.

Hup, in de trein. Op naar Amsterdam! Samen met de andere members van het Asics frontrunner team hadden we op centraal station afgesproken. Even blij kletsen, alles regelen en elkaar succes wensen. Ook een aantal internationale frontrunner leden deden mee, dat maakte de sfeer super goed!

Roderick en ik waren fashion twins vandaag 😉

11:00. Aan de start stonden er zoveel mensen dat ik pas drie minuten na het startschot over de startstreep ging, Haha! Samen met Monique (@runningwithmo) en Erik (@eballie) gingen ik van start. Maar na 2,5 kilometer rende ze er als een gek vandoor – met een tempo van 4:40 min/km – en bleef ik zoals ik mezelf had voorgenomen met een snelheid van 4:55 min/km achter. Rustig liep ik langs alle mensen, langs muziek en door versierde straten.

Na vier kilometer ongeveer kwam ik Celeste (@celesteloves2run) tegen en samen hebben we nog zo’n 2 á 3 kilometer versleten. Ik voelde me goed! Ik was qua tempo iets afgezakt en dat wilde ik weer omhoog gooien, terug naar die 4:55 min/km. Ik liep weer alleen door. Maar stiekem ben je tijdens deze race nooit alleen, er staan zoveel mensen overal!

Samen met Celeste na afloop in de pendelbus weer naar Amsterdam Centraal

10 km, het ging nog steeds goed! Het tempo lag nog steeds rond de 4;55 en dus besloot ik het nog iets op te krikken. 

Na 14 km voelde ik ligt blaren opkomen maar daar gaf ik niet aan toe. Het was nog maar twee kilometer en het rennen voelde zo goed! Het tempo ging met de stap, onbewust nog steeds iets omhoog. Ik dacht alleen maar aan de finish. Er stonden overal tentjes met bekertjes water en isostar. 

Ik koos water. Maar water drinken tijdens het rennen uit een plastic bekertje is ONGELOFELIJK LASTIG! Haha! Ik pakte het bekertje aan van iemand, toen vloog de helft er al uit. Ik bracht het bekertje naar mijn mond om te drinken, maar alles hobbelde heen en weer natuurlijk dus ook toen vloog weer de helft ernaast, dit keer over mijzelf. Deels verfrissend, deels vervelend. Maar goed, er vlogen ook een paar druppels in mijn mond en het overige water gooide ik – voor zover mogelijk – in de grote prullenbakken langs het parcours.

Door! Ik moest en zal door rennen, ik was er bijna! De zestiende kilometer had ik haast, mijn tempo lag ondertussen op 4:36 min/km, ik wilde gewoon over die finish line, ik kon hem al bijna ruiken!! En na een dik uur was die daar eindelijk, toen ik hem zag zette ik nog een sprint ik zodat ik onder de 1:20 liep, I MADE IT! Eenmaal over de finish kon ik niet zoveel meer. Ik stopte met rennen, ik wandelde wat door en toen zocht ik een hek even zitten, even niks. Samen met wat de andere frontrunners – die ook de finish al hadden gehaald – de medaille ophalen en op naar het dampark!

De finish!

Iedereen ontzettend bedankt voor alle lieve reacties op mijn instagram! En iedereen die zelf heeft meegelopen: ik ben trots op jullie 😊

Liefs,

Maartje 

7 reacties Voeg uw reactie toe

  1. obstaclerunners schreef:

    Leuk verslag :). Goede tijd ook. Het drinken uit een bekertje is echt een drama haha. Zo herkenbaar. Wat ik altijd doe bij lange afstanden is 3-4 rietjes (door midden geknipt) in m’n broekzakje stoppen. Dan kan je gewoon rennend zonder te veel gedoe het bekertje leeg drinken. Misschien heb je er iets aan :).

    Like

    1. Maartje Bregman schreef:

      Ah dankjewel!! Super handige tip!

      Like

  2. Jorn schreef:

    Met plastic bekers werkt dit niet, maar kartonnen bekertjes kun je van boven dicht knijpen. Doe dat me duim en wijsvinger in het midden, dan heb je een tutje waar je uit kunt drinken. Je verliest nog steeds wat water, maar een stuk minder. Hoop dat het helpt….

    Like

    1. Maartje Bregman schreef:

      Oh slim! Dankjewel voor de tip!

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s