Race verslag Amsterdam Halve Marathon

YES! I DID IT! Ik wilde stoppen met lopen. Maar mijn benen wilde nog niet stil staan. De warmte steeg naar mijn hoofd, ik zag sterretjes fonkelen hier en daar en toen zag ik iemand met een tuinslang. WATER. Was het enige wat ik zag. Ik sprankelde wat over mijn hoofd en dronk wat uit mijn handen. Oké, ik ga weer goed. Ik heb het gewoon gedaan!

Ik pakte mijn strava-app erbij en bekeek mijn tijd, dat ik niet had gehaald waar ik stiekem op hoopte dat wist ik al, maar wat was het dan? 1:50:23u en 21,5 kilometer. Later bleek mijn officiële tijd 1:50:49u. EEN DIK PR DUS! twee hele minuten van mijn vorige personal record afgesnoept en daar mag ik best heel tevreden mee zijn.

Wat ging er niet zo goed tijdens deze race? Ik was heel warm, het was 22 graden en ik droeg zwart – niet de meest tactische keus al zeg ik het zelf. Bovendien was het ontzettend druk, soms paste het gewoon niet om ergens tussendoor te lopen en zat je dus letterlijk klem. Continu mensen inhalen, ingehaald worden en oppassen dat je op niemands voeten staat. chaos. Ook is Amsterdam een stad bestaande uit grachten, bruggetjes en tunnels. Dit betekend dat er HEEL VEEL HOOGTE METERS gemaakt moesten worden, volgens strava heb ik 91 hoogtemeters gemaakt en vooral in het laatste stuk – zie afbeelding hieronder.

Wat ging er wel goed deze race? De eerste zes á zeven kilometer liep ik super easy. Mijn tempo was goed, mijn benen voelde goed, mijn ademhaling had ik onder controle en ik liep alsof ik een veertje was. Mijn benen overigens, hebben zich deze hele race niet laten kennen. Geen verzuring, geen pijntjes en geen last. Mijn benen waren TOP!

1 – 10 km

Ging goed, rustig gelopen, wennen aan de drukte en gewoon verstand op nul. Ik liep zonder oortjes dus ik kon alle muziek bandjes en andere optredens goed horen en ik wist dat ik nog lang moest. Benen waren goed, ademhalen was gecontroleerd en ik had geen last van pijntjes. Op het 5 en het 10 kilometer punt dronk ik een bekertje water, wat – met dank aan jullie tips – een stuk beter ging dan bij de Dam tot damloop 😉

10 – 15 km

Na het tien kilometer bliepjes punt wist ik dat ik goed op weg was. Op 11 km was ik over de helft en dat voelde aan de ene kant als een opluchting, maar aan de andere kant dacht ik: maar dan moet ik dus ook nog zo ver als dat ik nu al heb gelopen! op 13 kilometer stond mijn vriend, ik zwaaide, hij zwaaide en ik had weer wat positieve energie. Hij bleef ruim een kilometer langs het parcours fietsen en dat hield mijn energie hoog. Ik was ondertussen qua tempo al iets afgezakt maar ik kon het nog wel goed volhouden. Mijn benen bleven goed voelen en bleven doorlopen. Op het 15 kilometerpunt dronk ik mijn eerste Isostar (sportdrank) en gooide ik het eerste bekertje water over mijn hoofd. HET WAS WARM!

16 – 18 km

Ik had mijn vriend gevraagd of hij bij de 18 kilometer weer wilde gaan staan. Ik had een hele theorie bedacht dat ik dan nog maar drie kilometer hoefde en dat ik dan misschien het tempo iets omhoog kon gooien. Het tegenovergestelde was waar. Op 16 kilometer voelde ik dat ik blaren begon te krijgen tussen mijn grote teen en de zijkant van mijn voet. Op 16,5 wist ik niet meer waar ik de energie vandaag moest halen. Op 17 kilometer heb ik tijdens het drinken van een Isostar een kleine pauze genomen en twijfelde ik of ik überhaupt de finishlijn wel zou halen. Toch maar weer doorgelopen en op karakter op naar de 18 om daar mijn vriend weer te zien. De 18e kilometer viel in het vondelpark waar het ontzettend druk was. Gemist dus.

19 – 21 km

Op kilometer ongeveer 19 stond hij dan! Mijn tempo was ondertussen al flink afgezakt en het bloed steeg naar mijn hoofd door de hitte. Hij bleef weer naast me fietsen, aan de andere kant van de ijzeren hekken. Mijn tijd, daar gaf ik niks meer om, het enige wat ik wilde was die finish halen. Toen ik op mijn telefoon keek hoe ver ik was zag ik: 20,4 km. Mijn hart draaide overuren, in mijn hele lichaam was er een soort tinteling aanwezig en mijn hersenen stonden uit. Toen riep er een klein jongetje: ‘Hup, hup! Nog minder dan een kilometer, jullie kunnen dit!’ Toen dacht ik, ‘oké dan! Let’s go!’ Ik schroefde mijn tempo nog één laatste keer op. Nog 500 meter.

21,0975 km

Het Olympisch stadion was in zicht. Zo groot, zo rond en zo overweldigend! Er stonden nu elke honderd meter bordjes langs de zijlijn met de precieze afstand die je nog moest afleggen om de finish te halen. Ik versnelde, liep het stadion in, versnelde, zag de bordjes 200, 175, 150, 100, 50, 25 en toen FINISH! Ik wilde stoppen met lopen. Maar mijn benen wilde nog niet stil staan. De warmte steeg naar mijn hoofd, ik zag sterretjes fonkelen hier en daar en toen zag ik iemand met een tuinslang. WATER. Was het enige wat ik zag. Ik sprankelde wat over mijn hoofd en dronk wat uit mijn handen. Oké, ik ga weer goed. Ik heb het gewoon gedaan!

Het stadion zat vol mensen, stond vol hulptroepen en camera mensen en lag vol atleten. Bommetje vol. Ik liep maar door, opzoek naar de uitgang. Ik wist niet zo goed of ik blij moest zijn met het feit dat ik het gehaald had of met het feit dat ik het eindelijk weer wat koeler kreeg. De vermoeidheid sloeg toe nadat ik mijn medaille in ontvangst genomen had, mijn vriend naast me stond en mijn eerste flesje water leeg was. Ik had dit gewoon even geflikt!

Ik ben trots. En ook al was de tijd stiekem niet wat ik ervan had gehoopt ben ik heel trots op mijn snelheid en het overleven wat ik heb gedaan. Een volgende halve marathon? JAZEKER! Maar het liefst wel met iets minder mensen en een iets lagere temperatuur 😉

Liefs,
Maartje

11 reacties Voeg uw reactie toe

  1. Celeste Engwerda schreef:

    Super leuk geschreven Maartje! Trots op je!

    Like

  2. Ruben schreef:

    Heb je de hele wedstrijd met je telefoon in je hand gelopen?

    Tip: Doe het niet!

    Dan heb je veel meer ontspanning in je lichaam en haal je volgende keer makkelijk een nieuw PR.

    Like

    1. Maartje Bregman schreef:

      Thanks voor de tip. Ik doe dit eigenlijk altijd.. ook in trainingen!

      Like

      1. Ruben schreef:

        Graag gedaan! 👍🏻

        Ontspanning is een belangrijk onderdeel tijdens het lopen, dus snel kijken naar een andere oplossing.
        Zakje/tasje/armband.

        Succes! 🏃🏼‍♀️

        Like

  3. Petra schreef:

    Door dit raceverslag krijg ik nóg meer zin in mijn halve marathon!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s