Raceverslag: Dam tot Damloop 2018

Dit jaar liep ik de Dam tot Damloop voor ‘Right To Play’, het officiële goede doel van de Dam tot Damloop. Het is een internationale organisatie met sport- en spelprogramma’s voor kinderen in 15 landen (Afrika, het Midden-Oosten en Azië). De programma’s dragen bij aan plezier, ontwikkeling en perspectief. Met circa 15.000 vrijwillige lokale coaches en begeleiders bereikt Right To Play wekelijks meer dan 1,9 miljoen kinderen.

“Spelen haalt de kracht in kinderen naar boven. Want als je speelt ben je voor even buutvrij. Van angst, en geweld. Je bent vrij om te zijn wie je wil. Je leert omgaan met elkaar. En omgaan met emoties.”

Door armoede, het moeten vluchten of werken, of misschien wel omdat ze (emotioneel) beschadigd zijn is spelen niet vanzelfsprekend. Alle kinderen, overal ter wereld moeten kunnen spelen. Right to Play doet er alles aan om dat werkelijkheid te maken. En daarvoor heb ik gerend afgelopen zondag. Ik en tweehonderd anderen.

Ik heb heerlijk gelopen! Maar zo ging het er écht aan toe:

Kilometer 1-5

Het startschot ging, ik stond samen met Jacky ergens helemaal achteraan (we moesten op het laatste moment nog even langs het toilet, oeps! Hah!) Zij liep ook voor Right To Play dus we liepen samen naar de start. 3 minuten na bet startschot liepen we daadwerkelijk over de lijn, let’s GO!

Het was giga mega druk. Maar dan echt. Oke rustig lopen was mijn plan, dus ik sjokte (?) achter iedereen aan. Toen ik mensen zag inhalen dacht ik; “wat als ik daar gewoon achteraan loop?!” En dat deed ik. Als snel haalde ik de ene na de ander in, nog steeds in een rustig tempo. Zo slingerde ik de eerste 2 kilometer over het parcours.

Daarna vond ik een pace waar ik lekker op kon lopen; de kilometers tikte rustig weg.

Kilometer 6-10

Het ging lekker! Oké mijn kleding was ondertussen doorweekt en mijn schoenen waren niet meer geel (lees: mijn shirt plakte aan mijn buik, water druppelde van mijn haar in mijn ogen en ik had twee zwembadjes in mijn schoenen). Maar mijn ademhaling was onder controle, mijn hartslag liep rustig en constant en ik was zeer content met mijn pace (+/- 4:55 min/km). De ene na de andere kilometer vloog voorbij.

Kilometer 11-15

Ik begon te voelen dat ik al een klein uurtje onderweg was. Af en toe voelde ik dat mijn voeten het afzetten wel beu waren en er kwam zo af en toe een kleine steek opzetten. Ik vond iemand (grote jongen met een rode pet; als je dit leest: ‘bedankt!’) die nét een tikkie harder liep dan ik, daar kon ik mooi achter haken. We hebben denk ik zo’n vier kilometer achter elkaar gelopen (afwisselend wie aan kop ging). Als de wind op kwam zetten had ik een mooi schermpje om achter te schuilen in elk geval 😉. Op 13 kilometer stond Petra, en OH WAT WAS IK BLIJ HAAR TE ZIEN! Ik maakte een gekke paardensprong, rende naar de andere kant van de weg en riep haar naam. Toen ze me zag stak ze haar hand uit en riep nog iets – geen idee meer wat, maar gaf energie! – ik gaf haar een high-five, je weet wel, zo’n goede! En ik rende door de cheerzone van ASICS. Mijn hele lichaam begon te tintelen en mijn hartslag was omhoog geschoten. Ik zal vol adrenaline en mijn pace ging omhoog; nog 3 kilometer!

De laatste kilometer

Mijn pace bleef constant en ik zag de finish, ik rook de finish; bijna was ik er. Het voelde helemaal niet of ik al zo lang aan het lopen was, deze race is letterlijk voorbij gevlogen. “Oke concentratie Maart, nu is het tijd voor de eindsprint, hoe is mijn hartslag?” “Steady” “oke opvoeren die handel”. Dit was het moment waar het bordje ‘nog 500m’ stond. Ik twijfelde, 500 meter is als ik echt doorloop nog zeker 2 minuten lopen; dus nog niet volledig gaan sprinten. Nog even inhouden, op 200m mag je alles geven. Mijn pace ging omhoog, de hoeveelheid mensen langs de kant nam toe en hoewel niemand klapte of ook maar iets van aanmoediging gaf haalde ik mijn energie uit al die ogen die naar mij keken. Een man voor mij zette even een eindsprintje; maar dan bedoel ik echt met macht 100 iedereen voorbij. Ik voerde ook mijn tempo op, gaan! Mijn oortjes waren ondertussen uitgevallen, mij ademhaling had ik al zeker niet meer onder controle en mijn benen konden alleen nog maar vooruit. Klik. Horloge uit. Ik was er!? Ik liep rustig door, handen in mijn haar. Handen op mijn knieën. Ik ben binnen!

Er stonden 2 fotografen van Right To Play die de laatste 10 meter hadden vastgelegd; dat kan niet mooi zijn dacht ik nog.. nou dit is het resultaat!

Ik had gelijk, hah! 😂

Ik liep door, op naar mijn tasje met een dikke trui want ik was helemaal doorweekt en nu werd het ook we erg koud. Zo’n 10 minuten later (en 20 foto’s 😉) had ik mijn tasje en trok ik een broek en 2 jasjes aan. Helaas niet genoeg om mezelf op te warmen. Pas toen ik 2 uur later onder de douche stond begon ik weer gevoel in mijn vingers en tenen te krijgen, maar het was het allemaal meer dan waard!

Bedankt Right To Play & Dam tot Damloop dat ik met jullie mee mocht lopen; tot volgend jaar!

Liefs,

Maartje

2 reacties Voeg uw reactie toe

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s