Een race die uit twee delen bestond

Ik was mijn schoenen vergeten, mijn oortjes waren zoek en ik sprong net op tijd over de hekken om binnen het startvak te komen. En ohja, mijn startnummer was al gefinisht omdat ik het lintje voor de marathonlopers mocht vasthouden en toen bliepte ik mijn startnummer dus ook al. Het was een grote chaos op deze prachtige warme dag in Eindhoven.

Kilometer 1-8

Het startschot klonk en ik stond gelukkig bijna helemaal vooraan dus ik kon meteen weg, Ik startte in startvak F dus er zaten al vijf groepen voor mij, maar voor nu liep ik in een rustig veld en probeerde ik gelijk mensen te zoeken die mijn tempo liepen (ongeveer 5:00 min/km) al snel vond ik twee jongens in het blauw waar ik achter kon blijven en er liep nog een lange jongen in het oranje achter die hetzelfde plan had als ik. De kilometers vlogen voorbij, het kostte geen moeite en voor ik het wist zaten de eerste 8 kilometer erop. Met een tempo waar je u tegen zegt trouwens!

Kilometer 8-14

De twee jongens in het blauw lieten het tempo zakken en ik liep door met de lange oranje gast. We hobbelde achter elkaar aan, maar ik merkte dat de temperatuur toch wel erg hoog was en ik moeilijk mijn warmte kwijt kon. Bij elke post pakte ik water en sportdrank omdat ik voelde dat ik het nodig had, en nog nodig zou gaan hebben. Halverwege rende de jongen in het oranje van mij weg, mijn tempo bleef constant (4:55 min/km ongeveer) en ik liep lekker door. Ik was al over de helft!


Kilometer 14-19

Opeens voelde ik mijn energie met macht tien omlaag gaan, ik begon te tintelen, mijn lichaam wilde niet meer afkoelen en mijn hoofd was een groot zwart gat. En ik zat pas op 14.

Hier in Eindhoven tellen ze de kilometers af in plaats van op, dus er staat: nog 7 kilometer in plaats van: je hebt er al 14 opzitten. En op een of andere manier werkte dat. Want zoals ik net al typte: ik zat pás op veertien. Máár ik hoefde er nog maar zeven! En dat klinkt als mijn standaard rondje thuis waarvan ik precies weet hoe lang en hoe ver dat is; dat rondje kan ik dromen en vliegt altijd voorbij.

Maar elke keer als ik probeerde uit te rekenen hoever ik nog moest en met welke snelheid voelde ik mijn lichaam protesteren.

Het was een mentale strijd; mijn lichaam zei stoppen en mijn hoofd zei dat ik niet mocht opgeven.

Ik liep van kilometerpunt naar kilometerpunt naar verzorgingspost en naar piepgeluidjes op mijn horloge. Ik gooide me vol met water, sportdrank, sinaasappel en sponsen kneep ik leeg boven mijn hoofd. Wat een drama, ik kon alleen maar snakken naar de volgende verzorgingspost als ik er net eentje voorbij was. Mijn tempo was ondertussen flink gedaald en elke kilometer zag ik wel iemand langs de kant liggen die oververhit was. Daar wordt je best wel naar van als je dat zo ziet, er beginnen dan twee stemmetjes ruzie te maken in je hoofd: ‘doorrennen, tempo maken, niet opgeven’ tegen ‘let nou op, zorg voor jezelf, je wilt er niet ook zo bij komen te liggen’. De kilometers leken eeuwig te duren.

Kilometer 19- finish

Nog twee kilometer; dat moet ik kunnen! Het was ondertussen ontzettend druk geworden langs het parcours en ik deed mijn oortjes uit zodat ik de energie van het publiek mee kon nemen en naar mijn benen kon sturen, hah! Mensen riepen mijn naam, zeiden dat ik het kon en klapte terwijl ik langs rende met een hoofd die echt niet meer in staat was om te lachen of vriendelijk te bedanken met een knikje. De laatste 700m duurde lang, de straten werden smaller en ik begon te versnellen. Ik zag de finish om de hoek en toen zette ik een eindsprint in; ik kon nu toch niet meer verder kapot gaan.

Over de finish

Ik mocht stoppen met rennen, lucht schoot me tekort en de warmte sloeg in als een blok (geen ren wind meer?) Ik greep naar een hek aan de zijkant en stortte in. Het is een beetje een waas maar na een paar minuten wist ik weer wat normaler adem te kunnen halen, kreeg ik wat water en een dextro van iemand en kon ik wandelen richting de medailles. Alles ging traag en ik zat nog helemaal in een waas van iets wat ik niet zo goed kan plaatsen. Ik had echt alles gegeven wat ik had, en dat kwam er nu allemaal uit. Tranen liepen over mijn gezicht, dat had ik nog nooit gehad! Ik kreeg mijn medaille, water en een bidon. Een halfuur later was ik redelijk hersteld en kon ik weer normaal functioneren.

Later nog een foto gemaakt; ik had ondertussen al gedoucht, even gelegen en genoeg gegeten en gedronken. Toen kon er weer een kleine lach vanaf 😉

Dat was niet een race die voor herhaling vatbaar is. Maar de slechte wedstrijden moeten er ook tussen zitten, volgend jaar gaan we voor de herkansing. Eindhoven, je bent nog niet van me af!

Officiële tijd: 1:46:15u

Liefs,
Maartje

ps. hier is nog een fragment van Omroep Brabant waar ik en Monique vertellen over onze race.

https://omroepbrabant.bbvms.com/p/embed-responsive/c/2994587.html?inheritDimensions=true“>>> Bekijk hier de hele uitzending van Omroep Brabant over de Marathon van Eindhoven. (25 minuten in totaal)

2 reacties Voeg uw reactie toe

  1. Tina schreef:

    Net voor het eerst je blog ontdek en van je raceverslag genoten. Toch nog een super tijd voor zo’n warm dag. Knap gedaan!

    Like

    1. Maartje Bregman schreef:

      Super lief! Bedankt voor je reactie ☺️

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s